identiteit
Abnormaal is normaal
Mijn huisarts kreeg wel eens mensen met een griepje in zijn praktijk: “Dokter, geef me alsjeblieft een stootkuurtje prednison. Ik heb een deadline op het werk en ik kan nu echt niet ziek zijn.” Als je ziek bent, dan heb je niet zoveel te kiezen. Ik heb drieënhalf jaar aan de prednison gezeten. Vooral om
Weg zelfvertrouwen
“Jongen, hoe hou jij jezelf toch staande? Respect!” “Je mag jezelf wel een schouderklopje geven voor alles wat je hebt doorstaan.” “Wees maar trots op jezelf. Ik doe het je niet na.” Dit zijn zomaar wat boodschappen die ik de afgelopen jaren te horen heb gekregen. Bemoedigende woorden uit een goed hart. De aandacht van
Doodsbedreiging
Het valt me tegen. In de twee jaar dat ik blogs schrijf heb ik geen doodsbedreiging gehad. Anders dan de reguliere doodsbedreiging waar mijn gammele lichaam mee op de proppen komt, werken mijn meningen niet als de rode lap op een stier. Ik ben er ook helemaal niet op uit om ideeën te delen die
Het geschenk dat ziekte me geeft
Nadat vier jaar geleden de stamcellen van mijn zus de acute leukemie een doodschop gaven lag mijn leven overhoop. Er was echter één constante en dat waren de pillen die mijn gesloopte afweersysteem stutten. Het begon met ruim veertig per dag en het eindigde gisteren met één pil. Vandaag – ruim 25.000 pillen verder –
Achter de coulissen
Niemand hoefde het te weten dat David Bowie doodziek was. Werken hield hem op de been. Dus dat deed hij tot het eind. Een eind dat tot op de laatste seconde geregisseerd werd. Behalve als hij niet op het podium stond. Achter de coulissen stortte hij in. Dramaturgie Het leven wordt ingericht als een toneelspel.
Leve de onverschilligheid
Ferdinand Bardamu leidt een verwarrend en zinloos bestaan. De hoofdpersoon uit het boek Reis Naar Het Einde Van De Nacht van Céline loopt na de eerste wereldoorlog met blijvend lichamelijk letsel en een inkzwart wereldbeeld rond. Dit meesterwerk spreidt de onverschilligheid tegenover alle wisselvalligheden van het leven uit. Ferdinand Barmadu vertikt het om zich te
Aankijken
“Heb je een studentenpasje?” vroeg de caissière van het VUmc restaurant. Als je me dat 15 jaar geleden had gevraagd, dan was dat doodnormaal geweest, maar nu? Even zat ik vast in haar blik. De vrouw had een pittig kort zwart geverfd kapsel. Een leesbril voor haar blauwe ogen kon me niet afleiden van de
Terminale dagen
De paniek bij de medische staf was duidelijk merkbaar, maar toen de boodschap kwam, ontstond er rust. “We kunnen je koorts niet verlagen. Daarom groeit de kans dat je een buikvliesontsteking krijgt. Zoals het er nu voor staat kan ik jou niet beter maken” De arts schreef mijn lichaam af alsof het een auto was.
Don’t go with the flow
Toen ik zaterdag mijn ronde op de racefiets deed, zag ik bij een beek een bord met een opvallende boodschap: “Hier laten wij vissen stroomopwaarts zwemmen.” Door het plaatsen van allerlei obstakels als stuwen en sluizen is het voor de vis steeds moeilijker geworden om terug te keren naar de paaigebieden en de voortplanting te