Over Martijn

Martijn van Duivenboden werkte jarenlang in muziek en film, een wereld vol creativiteit, ambitie en plannen voor de toekomst. Alles veranderde toen hij onverwachts werd geconfronteerd met een levensbedreigende ziekte. Die periode dwong hem niet alleen zijn carrière los te laten, maar ook de moderne illusie van autonomie te ontmaskeren. Zijn boek Carrièrepatiënt vertelt openhartig en rauw over die ervaring: de confrontatie met pijn, verlies en onzekerheid, en de mythe dat beter worden eenvoudigweg een kwestie is van positief denken.

Sindsdien richt Martijn zich op het verkennen van zijn Mens-Ethiek, geworteld in de onontkoombare feiten van het bestaan. Hij onderzoekt hoe we afhankelijkheid en eindigheid kunnen omarmen als de structuur van een goed leven. Dit is de kern van zijn werk: hoe filosofie, literatuur, muziek en kunst doorwerken in het alledaagse. De sportschool, een gesprek met zijn dochter, een moment van reflectie — dit zijn de plaatsen waar hij het principe "Ik ben een lichaam dat denkt" doorgrondt, en waar de motor van Amor Fati (de liefde voor het lot) zijn vorm vindt.

Martijn werkt niet, heeft geen agenda en sport dagelijks. Zijn leven is ingericht rond aanwezigheid, discipline én mildheid. Hij brengt veel tijd door met zijn dochter, leest, schrijft en reflecteert. Zijn schrijfstijl is scherp en persoonlijk, met een zwarte humor die ongemakkelijke ideeën tastbaar maakt, zonder ooit voorschrijvend te zijn.

Zijn teksten nodigen uit tot nadenken, verschuiven perspectieven en laten zien dat de diepte van het leven vaak te vinden is in de kleinste, alledaagse momenten. Martijns werk is een uitnodiging om de eigen ethiek te ontdekken, om even stil te staan en te vragen: wat betekent dit, hier en nu, in het licht van mijn onvermijdelijke kwetsbaarheid?