chemokuur

Een dag niet gelachen is om te lachen

woensdag 3 oktober

Om de losgeslagen ziekte in toom te houden werd er van alles in mijn lichaam gestopt. Morfine tegen de pijn, zware antibiotica tegen de ontstekingen en omdat de Kermit de kikker die ik van Pauline heb gekregen al dagen tegen me praatte flinke hoeveelheden haldol. Leven in het voorgeborchte van de hematologie had helemaal niets hards,

Lees verder

Het is hier geen hotel

woensdag 5 september

“Meneer, alles is goed, u kunt naar huis.” Zo’n boodschap wil je wel horen van de allervriendelijkste verpleegkundige van de afdeling oncologie. “Oh, maar dan mis ik mijn kroketje” zei de patiënt. Hij was wel vaker op woensdagen op de afdeling te vinden en hij verstond de kunst te genieten van de ziekenhuiskroket. Dat zijn

Lees verder

Mijn killerbody

woensdag 25 januari

“Man, wat zie jij er goed uit!” Mijn oude kennis klonk alsof hij het echt meende. Waar haalde hij het idee vandaan? Ik voel me knap beroerd. “En je krijgt ook al een gezond buikje!” Zijn enthousiasme kon niet op. Wat zegt hij nou? Hij moest eens weten wat er zich in mijn buik allemaal

Lees verder