Klaar met die kankerverhalen?

“Wanneer ben je nou eens klaar met die kankerverhalen van je?” vroeg iemand toen ik hem vertelde dat ik na zo’n 30.000 pillen eindelijk aan de laatste stap van mijn behandeling ben toegekomen: De vaccinatie. De flauwe grap dat ik die bij het consultatiebureau moest halen volgde. En ik bedacht dat ik moet uitkijken met die humor. Mensen nemen deze dingen voor waar aan. Omdat het hun voorstellingsvermogen voorbij gaat.

Is dan nu het moment aangebroken dat het leven weer normaal wordt? De dokter wil me nog maar één keer per jaar zien. Ga ik me nu ook verliezen in de alledaagse sleur van weerberichten, voetbaluitslagen en dieetproblematiek? Mijn normen zijn behoorlijk verlegd en die liggen nu mijlenver van die sleur af. Dus, wat voor mij normaal is, hoeft voor jou nog helemaal niet zo te zijn. Waarom zou ik dan stoppen met het delen van die grootse ervaring? Er zijn niet zoveel mensen die het überhaupt kunnen navertellen. Van de tientallen makkers die ik op de afdeling heb leren kennen leeft er nu nog maar een enkeling.

Nee die ervaring was zo groots dat ik nu eindelijk kan zeggen: “Ik had het nooit mogen missen. Dit is de snelste weg naar leiderschap.” Maar voordat jij je verliest in kettingroken, onbeschermde asbestverwijdering of een schilderklus bij defensie, om ook die ervaring te krijgen, probeer ik je voorstellingsvermogen bij te schaven. Het gezondste alternatief. Dat wat je niet wil horen, maar wel wil weten.

 

Iedere twee weken op woensdag 16.00 uur staat een nieuwe blog online