Gisteravond stond ik bij een concert van Ethel Cain. In het publiek zag ik een lesbisch stel met een Marokkaanse achtergrond. De mensen naast mij vonden het opvallend, en fluisterden: ‘Kijk nou.’ Ik niet. Voor mij waren het gewoon twee mensen die van elkaar houden. Hun opmerking bleef hangen. Waarom maken we ons zo druk
De liefde voor mijn bank was de voorgaande weken veel te groot, tot de bronchitis begon te temperen en ik vanzelf een hekel kreeg aan dat voortdurende gehang. Ik moest er weer op uit om de verveling te vergeten en vooral om te laten zien dat ik nog steeds van alles kan. Op de fiets